Bára Kristinsdóttir heimsótti Fókus þann 17. febrúar og gaf okkur innsýn í feril sinn og verk. Hún fór yfir nokkur verkefni sín, notkun mismundandi myndavéla, filmu, poilaroid og digital. Bára fjallaði um eldri verkefni og þau nýrri. Í kynningu Báru mátti sjá hvernig persónuleg nálgun, hlýja, hugmyndir, efni og aðferðir fléttast saman í heildstæða frásögn.
Bára sýndi okkur meðal annars myndir úr verkefninu Heitir reitir, þar sem hún varpar ljósi á hinn sérstaka og nær töfrandi heim sem gróðurhúsin skapa. Á vefsíðu Báru segir: „Sjaldan er þó augunum beint að fyrirbærinu sjálfu og það krufið til mergjar út frá listrænu sjónarmiði”. Ég leyfi mér að bæta við að aldrei hefur það verið gert á eins snilldarlegan hátt og Bára gerir.
Í verkefninu Ummerki beindi hún sjónum að sorg og minningu, tómarúm og fjarveru, hvernig umhverfið geymir spor þeirra sem hafa kvatt. Þar vinnur Bára með myndir úr heimili tengdaforeldra sinna þegar þau búa á heimilinu og myndir úr húsinu þegar það stendur tómt mörgum árum síðar.
Bára sýndi okkur myndir og myndband úr verkefninu Allt eitthvað sögulegt, „Skrúfan, snaginn, slitinn stóll. Og maður“ er hluti af öllu þessu sögulega í verkefni Báru sem fjallar um Nylonhúðun Elíasar Guðmundssonar, fyrirtæki sem starfrækt var um langt árabil í Garðabænum.
Í verkefninu Beita mátti sjá skemmtilega nálgun á því hvernig rétt sjónarhorn, og rétt birta, getur dregið fram fegurðina í eins hverslagslegu fyrirbæri og beita línuveiðimannsins er.
Eitt áhrifamesta verkefnið sem hún ræddi var Umhverfi bróður míns, þar sem persónuleg tengsl og rými fléttast saman í sjónræna frásögn um nánd og sjálfsmynd. Í verkefninu gerði hún grein fyrir því umhverfi sem bróðir hennar bjó í og hvernig tómarúmið sem fráhvarf hans skilur eftir sig kemur henni fyrir sjónir með aðstoð linsunnar.
Það sem stóð upp úr var hve markvisst hún vinnur með hugmyndafræði verkefna sinna og minnti okkur á að ferlið er jafn mikilvægt og lokaútkoman.
Verkefni Báru eru fjölbreytt. Í sumum þeirra má sjá sameiginlegan tón sem minnir okkur á söguna um það sem er að kveðja, á tómarúmið sem myndast og þau ummerki sem eftirlifendur sjá og upplifa. Hún vinnur með kyrrðina eftir atburðinn frekar en atburðinn sjálfan.
Fyrir okkur Fókus var þetta dýrmæt áminning um að stundum er gott að dýpka hugmyndavinnuna, að spyrja okkur hvaða sögu viljum við að myndirnar segi eða hvaða hughrif viljum við ná fram. Það gæti verið að heimsókn Báru hafi hvatt marga til að líta á eigið myndasafn með nýjum augum, því hver hlutur, hver mynd, á sér sögu, sögu sem breytist þegar við höldum áfram og þroskumst.
Við hvetjum Fókusfélaga og aðra unnendur fallegra ljósmynda að njóta mynda Báru á vefsíðu hennar.
